مامان بزرگ کمر راست کرد و گفت: "آفرین. حالا بیا کمک کن این پیرزن رو ببر توی اتاق."

 سروناز هم دست مامان بزرگ را گرفت و با هم یکی یکی از پله های ایوان رفتند بالا.

از اون روز به بعد هر وقت سروناز خونه مامان بزرگ سعی می کرد گریه ش بگیره، حالا گشنه بود یا اسباب بازیش گم می شد، تندی می دوید توی حیاط که اشک هاش رو بریزه پای درخت ولی تا به لب باغچه می رسید گریه کردن یادش می رفت.

درخت اشک بزرگ و بزرگ تر شد. سالی که سروناز به مدرسه رفت درخت اشک هم قد خودش شده بود و برگ های زیادی داشت اما دیگه سروناز دختر بزرگی شده بود و کمتر گریه می کرد.

وقتی سروناز کلاس سوم بود، یک روز غروب اومد خونه و دید مامان و باباش لباس سیاه تنشون کرده اند. سروناز از دیدن چشمهای قرمز باباش بغضش گرفت اما گریه رو توی دلش نگه داشت. وقتی با هم رفتند خونه مامان بزرگ و سروناز دید که عمو و عمه هم سیاه پوشیده اند دیگه نتونست جلوی گریه ش رو بگیره، بغضش ترکید و رفت توی حیاط و پای درخت اشک نشست که یک دل سیر گریه کنه. یک دفعه دید لای شاخه های درخت اشک یک سیب کال کوچولو در اومده. باز هم گریه یادش رفت و ماتش برد به سیب کال کوچولو.